Mijn Quilt Toen ik mijn maker onder ogen zag bij het laatste oordeel, knielde ik voor Spirit samen met alle andere zielen. Voor ons lagen onze levens op grote stapels zoals de vierkanten van een quilt-tapijt. Een engel zat voor elk  van ons  vierkanten van onze quilt aan elkaar te naaien van het tapijt dat ons leven is. Maar toen mijn engel elk stuk stof van mijn stapel nam, bemerkte ik dat elk van mijn vierkanten vodden, en leeg waren. Er zaten grote gaten in. Elk vierkant was gelabeld met een deel van mijn leven dat moeilijk was geweest, de uitdagingen en verleidingen die ik onder ogen zag in het leven van alledag. Ik zag de ontberingen die ik doorstaan had, en dat waren de allergrootste gaten. Ik keek vluchtig om me heen. Niemand anders had zulke vierkanten als ik. Misschien hier en daar een klein gaatje, maar de meeste tapijten waren gevuld met de rijke kleuren en de schitterende tinten van werelds fortuin. Ik staarde ontmoedigd naar mijn eigen leven. Mijn engel naaide de vodden stof aan elkaar, versleten en leeg als verpakte lucht. Tenslotte was het tijd om elk leven te tonen, het werd tegen het licht gehouden, het uur van de waarheid. De anderen stonden op, ieder na elkaar, hun tapijten omhooghoudend. Hun levens waren zo gevuld geweest. Mijn engel keek naar mij, en wenkte me om omhoog te komen. Ik kon wel door de grond zakken van schaamte. Ik had niets gehad van al dat werelds fortuin. Ik had liefde in mijn leven, en vrolijkheid. Maar er waren ook beproevingen geweest zoals ziekte, en dood, en valse beschuldigingen die me naar beneden haalden, en dat wist ik. Ik moest vaak opnieuw beginnen. Ik leverde vaak een gevecht met de verleiding ermee te stoppen, maar op de een of andere manier vond ik toch iedere keer weer de kracht om weer op te staan en opnieuw  te beginnen. Ik bracht vele nachten door in gebed en meditatie, om voor hulp en leiding in mijn leven te vragen. Ik was vaak belachelijk gemaakt, dat ik met pijn in mijn hart verdragen had, steeds maar weer het omhoog houdend naar Spirit, terwijl ik hoopte dat de oordelende blik van diegenen die mij ten onrechte veroordeelden mijzelf niet naar  beneden zou halen. En nu moest ik de waarheid onder ogen zien. Mijn leven was wat het was, en ik moest het accepteren voor wat het was. Ik stond op en langzaam hield ik de samengevoegde vierkanten van mijn leven naar het licht. Met ontzag werd er naar adem gesnakt. Ik staarde naar de anderen die met grote ogen naar mij staarden. Toen keek ik naar het tapijt voor mij. Er kwam Licht door de vele gaten, die een beeltenis vormden, de Beeltenis van Spirit. Toen stond Spirit voor mij, met warmte en liefde in Zijn ogen. Hij zei, "Iedere keer dat je Mij aanriep, werd het Ons leven, Onze ontberingen, en Onze strijd. Elk punt van licht in jouw leven is toen jij opzij stapte en Mij erdoorheen liet schijnen, totdat er meer van Mij was dan van jou." Moge al onze quilts zo versleten en gedragen zijn dat  Spirit er doorheen kan schijnen. Deel dit alsjeblieft met iemand waar je van houdt, om geeft, of wellicht iemand die Spirit in zijn hart nodig heeft. Plant het zaad en Spirit doet de rest. Moge Spirit je zegenen, vandaag en Eeuwig.  ~ © Margaret Marie Marsala ~