In een prachtige blauwe lagune spreidde een mooi zeilschip
op een heldere dag in een frisse ochtend bries zijn schitterend witte canvas uit,
en zeilde weg naar de open zee.
We keken toe hoe ze in het diepe blauw op een magnifieke manier weggleed,
en hoe ze kleiner en kleiner werd, terwijl ze de horizon naderde.
Uiteindelijk, daar waar de zee en de hemel elkaar ontmoeten,
gleed ze langzaam uit het zicht;
en iemand naast me zei:
"Hee ze is weg!" Waarheen?
Ze is uit het zicht -- Dat is alles.
Haar mast en de romp en het zeil zijn nog steeds zo groot,
en ze is nog steeds in staat om haar lading te dragen.
En we kunnen er zeker van zijn dat als wij zeggen, "Hee, ze is weg!"
dat een ander zegt, "Hee, daar komt ze!"
Paul Dunn.
|