|
Het leven is vaak
niet eenvoudig. Mijns inziens is het ook niet de bedoeling, dat het
altijd van een leien dakje loopt ( ook al zou ik dat wel vaak
willen) want dan leren we niets.
Eens, in een
ver verleden, hebben wij gekozen voor dit bestaan op aarde. Om te
leren, en te groeien. En groeien gaat vaak niet zonder pijn.
Nu is de tijd. dat het er op aan komt.
Veel hebben
wij ervaren. mooie en minder mooie ervaringen. De littekens
van het verleden dragen wij mee in onze ziel. Laten wij die
herinnering aan die pijn niet koesteren met gevoelens van
verbittering, maar laten wij die littekens dragen met trots,
als medailles, als eretekens.
Deze ervaringen
hebben ons gemaakt tot wie wij nu zijn. We zijn er nog! We hebben
het overleefd! Kijk eens, hoe sterk we zijn! Hoe je je pad ook
ondergaan hebt, met vreugde, met hoop, of met de moed
der wanhoop, God, Tunkashila, De Grote Geest, Grootvader en
Schepper, oordeelt niet. Wie zijn wij dan om wel te oordelen?
Je bent er. Vergeef
jezelf, en ga dapper voorwaarts. Je bent een krijger. Dit pad,
onze littekens op onze ziel is ons offer. Onze Zonnedans. Wij geven
onze pijn zodat het Volk kan leven. Zie jezelf niet als
slachtoffer. Zie jezelf als een krijger. Je hebt al zoveel
overwonnen. Dit pad wat je nu loopt, is een eitje!
Ondestaand gedicht
is door een mede - strijder mij toegezonden. Een dapper krijger. Ik
ben er blij mee, en deel het graag met jou.
Print het uit en hang
het boven je bed, of een andere plaats waar je het elke dag
ziet!
veel liefs, Anneke
|