|
Het leven is vaak
niet eenvoudig.
Mijns inziens is het
ook niet de
bedoeling, dat het
altijd van een leien
dakje loopt ( ook al
zou ik dat wel vaak
willen) want
dan leren we niets.
Eens,
in een ver verleden,
hebben wij gekozen
voor dit bestaan op
aarde. Om te leren,
en te groeien. En
groeien gaat
vaak niet zonder
pijn. Nu is de tijd.
dat het er op aan
komt.
Veel
hebben wij ervaren.
mooie en minder
mooie
ervaringen. De
littekens van het
verleden dragen wij
mee in onze
ziel. Laten wij die
herinnering aan die
pijn niet koesteren
met gevoelens van
verbittering, maar
laten wij die
littekens dragen
met trots, als
medailles, als
eretekens.
Deze ervaringen
hebben ons gemaakt
tot wie wij nu zijn.
We zijn er nog! We
hebben het overleefd!
Kijk eens, hoe sterk
we zijn! Hoe je je
pad ook ondergaan
hebt, met vreugde,
met hoop, of
met de moed der
wanhoop, God,
Tunkashila, De Grote
Geest, Grootvader en
Schepper, oordeelt
niet. Wie zijn wij
dan om wel te
oordelen?
Je bent er. Vergeef
jezelf, en ga
dapper voorwaarts.
Je bent een krijger.
Dit pad, onze
littekens op onze
ziel is ons offer.
Onze Zonnedans. Wij
geven onze pijn
zodat het Volk kan
leven. Zie jezelf
niet als
slachtoffer. Zie
jezelf als een
krijger. Je hebt al
zoveel overwonnen.
Dit pad wat je nu
loopt, is een eitje!
Ondestaand gedicht
is door een mede -
strijder mij
toegezonden. Een
dapper krijger. Ik
ben er blij mee, en
deel het graag met
jou.
Print het uit
en hang het boven je
bed, of een andere
plaats waar je
het elke dag
ziet!
veel liefs, Anneke
|
